De zachte vervorming

De nieuwe muziekgids

Contact
RSS

Alle artikelen met

de actuele oogst

  • En dat is een probleem

    Squirrel Flower – Cleveland

    Squirrel Flower – Cleveland

    De Amerikaanse muzikante Ella O’Connor Williams groeide op in Arlington, Massachusetts, waar zij zichzelf als kind de bijnaam Squirrel Flower aanmat. Toen later de vraag opdoemde of zij voor haar muzikale activiteiten een artiestennaam zou gebruiken, moest zij terugdenken aan die kinderjaren, aan het alter ego dat ontstond toen ze voor het eerst serieus met haar eigen creativiteit en kunst bezig was. Afgelopen week verscheen haar zesde plaat sinds 2018: Say a Prayer to the Gods of Getting Going.

    Een van de hoogtepunten van deze schijf is Cleveland, met haar overweldigende muur van gitaren. Desgevraagd vertelt Williams dat deze song gaat over de keuze voor de stad boven de verliefdheid. Zij zingt dan ook: “He’s cute but he doesn’t like Cleveland.” En dat is een probleem, begrijpen wij uit de verdere context van het meeslepende werk.

    Nu heb ik persoonlijk nooit één stap gezet in dit Cleveland, of ook maar in één andere stad in de United States of America voor wat dat aangaat, maar het bezongen sentiment raakt mij desalniettemin in de spreekwoordelijke flanken. Toen het tijd werd om het vertrouwde grensdorp uit mijn jeugd te verlaten voor het actief najagen van een leven in de (schrijvende) kunsten, kreeg ik mijn toenmalige vriendin, laten wij haar P. noemen, niet mee in de spreekwoordelijke verhuisdoos. Onze levens tot dan toe, als begin-twintigers, waren vanaf de basisschool innig verweven en met het ene vormende jaar na het andere bleek dat wij niet dezelfde toekomst nastreefden. Ondergetekende wilde meer, P. droomde van haar vaders Frietenpaleis, gevestigd aan de Brinkstraat, schuin tegenover de Katholieke kerk.

    Jong en onbezonnen als we waren, moesten we ons neerleggen bij deze splitsing en op de eerste ansichtkaart uit de grote stad citeerde ik voor haar de immer onvolprezen Goethe: “Het leven is de jeugd van onze onsterfelijkheid.”

    Het album Say a Prayer to the Gods of Getting Going van Squirrel Flower is nu overal te beluisteren.

    Hamermann

  • Krachtige motoren

    TVOD – Meetings

    TVOD – Meetings

    De Amerikaanse formatie TVOD (Television Overdose) presenteert in oktober haar tweede langspeler, The Farm genaamd. Drie uitstekende singles zijn inmiddels te beluisteren, met Meetings als meest recente. Desgevraagd vertelt frontman Tyler Wright dat het nummer “een ode is aan het proberen je hart te verdoven met een fles whisky en dronken de F-150 van je oudere broer het water in te rijden, om je punt te maken”.

    Kortom, de beste man zegt ook maar wat om ons muziekjournalisten en muziekliefhebbers op het verkeerde been te zetten. Ook dat is rock-‘n-roll natuurlijk. Ondergetekende zal niet liegen: hij heeft “F-150” ingetypt in Google, op Enter/Return gedrukt en geleerd dat dit een type van het automerk Ford is, beschikbaar met krachtige motoren, zoals de 3,5-liter EcoBoost V6 (450 pk) en de brute 5,2-liter supercharged V8 in de Raptor R (meer dan 700 pk). Me dunkt, niet het soort automobiel dat enig weldenkend mens de plomp in zou moeten rijden, zelfs niet wanneer een hevig verdiend punt in een verhitte discussie gemaakt dient te worden.

    Als stijlmiddel, zoals gebezigd door onze meneer Wright, is het echter volledig acceptabel. Juist door het noemen van een typenummer, en niet simpelweg te volstaan met “auto”, versterkt de frontman zijn kwinkslag. In het groeiende woud van artificiële-intelligentiematigheid dient deze gedetailleerde woordkeuze geprezen te worden. Bij dezen. Overigens wordt in de besproken single wel gezongen over “drive my car in the river”. Maar dat is de artistieke vrijheid waar wij allemaal zo hard voor moeten vechten.

    Het nieuwe album The Farm van TVOD verschijnt 18 oktober 2026. De band speelde gisteren in Amsterdam (Toekomstmuziek).

    Hamermann

  • Zelden geestdriftig

    World News – The Way It Goes

    World News – The Way It Goes

    Het Londense kwartet World News heeft met het prima zijnde The Way It Goes een nieuwe single aan de wereld voorgesteld. De song vond zijn oorsprong in 2020 en desgevraagd vertelt zanger Alex Evans dat de tekst niet echt een verhaal vertelt, maar meer bestaat uit zinnen, gedachten en losse woorden die weergeven hoe hij zich destijds voelde.

    Ondergetekende is terdege bekend met dat creatieve proces, waarbij op enig moment tijdens de schepping zelfs de heilige inspiratie er geen chocolade meer van weet te maken. Wanneer de goed geformuleerde zinnen en zorgvuldig uitgezochte woorden lijken te verzanden in een brei van onsamenhangende troep, ligt als liedjesschrijver de redding bij de muziek. Zet enkele muzieknoten in een plezierige, dramatische of voor mijn part uiterst vrolijk klinkende volgorde en niemand maalt meer om de woorden. Jaloersmakend, dat mag u best weten.

    Daarbij, was het niet Jean de Boisson, een effectief pseudoniem van de Nederlandse schrijver C. Buddingh’, die ooit zei: “Wie na te denken pleegt, is zelden geestdriftig”? Zie hier.

    Op 16 oktober 2026 verschijnt het debuutalbum In Purgatory van World News. Op 4 november speelt de band in Rotterdam (Rotown).

    Hamermann

  • Titel

    Teenage Fanclub – There Was You

    Teenage Fanclub – There Was You

    Een record is het niet, maar het mag zeker wel speciaal genoemd worden dat Norman Blake en Raymond McGinley al 37 jaar musiceren in de Schotse gitaarformatie Teenage Fanclub. Binnenkort presenteren zij, en dat verblijdt ondergetekende, hun dertiende langspeler: Do Not Dare To Dream.

    Desgevraagd vertelt Blake dat na al die jaren het verzinnen van een albumtitel een hele opgave kan zijn. “Zeker als je er al twaalf hebt gemaakt.” Dat lijkt mij schromelijk overdreven, zeker ten opzichte van waar een schrijver van fictie of non-fictie tegenaan loopt in het creatieve proces. In de maanden dat de letters uit het schrijvershoofd naar het papier worden getransformeerd, komt men nog wel weg met een directieve werktitel, maar wanneer het geschrevene, vaak in nauw overleg met een immer ongeduldige redacteur van een uitgever met duidelijk winstoogmerk, definitief gebundeld dient te worden om ter perse te gaan, wordt de noodzaak van een “pakkende” titel nijpender en nijpender.

    De schrijver zal zich tot vervelens toe hard maken voor een titel die “op meerdere lagen werkt” en de redacteur zal per e-mail en later eveneens per telefoon meerdere malen benadrukken dat een titel vooral potentiële lezers moet verleiden het boek van een plank te grissen in een overvolle AKO of “voor mijn part lokale Bruna”. Kortom, zo zal hij of zij vermoeid blijven benadrukken, de titel moet bovenal “effectief” zijn. (Dit indachtig opperde een niet nader te noemen schrijver in een recalcitrante bui eens om zijn dichtbundel dan maar te mikken op zogenaamd lollige cadeaugevers en aan te bieden onder de titel Deze had je vast nog niet.)

    In bepaalde gevallen wordt uiteindelijk een compromis gesloten en zien wij boeken op de markt verschijnen die onder de uiteindelijk gekozen titel een zogenaamde subtitel bezigen. Een lelijke oplossing in het spel dat al eeuwen gespeeld wordt in het schrijversvak.

    Nee, dan muzikanten, die hebben het stukken makkelijker. Wanneer men niet een overkoepelend thema wil benoemen, of wanneer het niet om een bundeling van de Grootste Hits gaat, kan men bij het titelen van de plaat altijd terugvallen op het doodeenvoudig gebruiken van een songtitel of een regel uit een van de songs. Let wel: het is niet eens noodzakelijk dat dit het beste liedje van de te betitelen plaat is. Of, wanneer de inspiratie volledig is opgegaan aan het fabriceren van de songs, kan men er ook nog voor kiezen om te gaan voor het titelloze album als artistiek standpunt. Dat er desondanks nog gepruts is verschenen als OK Computer (Radiohead), Doolittle (Pixies) of Nevermind (Nirvana) is lastig te bevatten, zeker omdat deze platen stuk voor stuk zeer commerciële successen waren.

    Afijn, de mannen van middelbare leeftijd die Teenage Fanclub zo efectief vormen, besloten in al hun wijsheid hun nieuwste worp te vernoemen naar een liedje op die plaat, het door Blake gepende I Dare Not To Dream. Desgevraagd legt Blake uit dat de titel bedoeld is om de memes op de hak te nemen die mensen aansporen om “te durven dromen”. Hij vindt die “een beetje belachelijk… Ik denk niet dat de wereld zo werkt.”

    We moeten nog even afwachten hoe die wijsheid dan klinkt op muziek, want de twee reeds vrijgegeven, uitstekende singles luisteren naar de titels Day in the Sun en There Was You.

    Het album Do Not Dare To Dream van Teenage Fanclub verschijnt 9 oktober 2026. Op 31 oktober speelt de band in Sneek (Bolwerk) en 1 november in Amsterdam (Paradiso).

    Hamermann

    ,

  • Groene vingers

    Gang of Youths – Things Take Time

    Gang of Youths – Things Take Time

    Een nieuwe single van de Australische rockband Gang Of Youths is sinds gisteren te beluisteren. Met het uitstekende Things Take Time is dit het eerste dat we proeven van een mogelijk nieuw album, vier jaar na de laatste (Angel in Realtime – een aanrader). Desgevraagd vertelt frontman Dave Le’aupepe aan een reporter van The Guardian dat Things Take Time werd geïnspireerd door een terloopse grap van leadgitarist en toetsenist Jung Kim, die hem uiterst speels uitdaagde een liedje te pennen over planten. Le’aupepe lachte de suggestie eerst weg, maar begon later toch te prakkiseren over hoe iedereen binnen de band zich in hun respectievelijke huizen had gesetteld, gezinnen had gesticht en hoe hun bloeiende tuinen het bewijs waren dat ze eindelijk ergens wortel hadden geschoten. De pen werd opgepakt en de frontman begon te schrijven over groeien en sterven, maar, zoals hij zelf zegt, “ook over wat er gebeurt als iemand gewoon ontzettend oké is.”

    Nu heeft ondergetekende niet bepaald groene vingers en sta ik bekend om mijn vrij neutrale houding tegenover kamerplanten in alle vormen en maten, maar desondanks raakt het verhaal van Le’aupepe wel degelijk een persoonlijke snaar. Enige tijd na mijn verhuizing van het onstuimige ouderlijke huis in een niet nader te noemen grensdorp naar een royaal appartement met vloerverwarming en zicht op wat men niet anders kan omschrijven als een groene gordel, voel ik mijzelf meer dan ooit aangetrokken tot de rustieke gave van de natuur.

    En dan zijn er ochtenden, dat durf ik hier wel te delen, waarop ik met een goede kop koffie uit het grote woonkamerraam staar, bedenk hoe ver ik ben gekomen in de afgelopen jaren en mijzelf een majestueuze kastanjeboom voel.

    Gang of Youths speelt 29 november in Amsterdam (De Melkweg).

    Hamermann

  • Het is een albumaankondiging

    Fontaines D.C. – Marianne

    Fontaines D.C. – Marianne

    Nieuws van Groot Belang in de wereld van de alternatieve rockmuziek: een nieuwe langspeler van de Ierse formatie Fontaines D.C. is officieel aangekondigd. Het werk heeft de uiterst flamboyante titel Dopamine Chamber meegekregen en uit het rondgestuurde persgebeuren blijkt dat deze Ierse lads, of anders de promotionele machine die in de achterhoede woorden probeert te geven aan het muzikale resultaat, in één pot met potsierlijk proza zijn gevallen.

    Nu weet ondergetekende maar al te goed dat schrijven over de muziek die je hoort gelijkstaat aan schaatsen over gesmolten ijs, maar persoonlijk heb ik nooit gedurfd aan het papier toe te vertrouwen dat één plaat “verschijnt als een sterrenbeeld achter golvende zuchten van smog: krachtige ballads, met hymneachtige melodieën die door de duisternis heen schitteren.”

    Wel heb ik op enig moment in mijn hardnekkige carrière in de schrijverij – en hier ben ik even doodserieus – dusdanig gespeeld met het idee om mijn allereerste dichtbundel de titel Een sterrenbeeld achter golvende zuchten van smog mee te geven, maar daar heb ik op last van mijn uitgever vrij recent een punt achter gezet.

    Ik maak uiteraard een grapje.

    De dichtkunst is aan ondergetekende niet besteed.

    Dopamine Chamber van Fontaines D.C. verschijnt op 16 oktober 2026. De eerste single, Marianne, is nu te beluisteren.

    Hamermann

    ,

  • Ware broederliefde

    Django Django – Dirty Hotel Blues

    Django Django – Dirty Hotel Blues

    Recent werd ondergetekende verblijd met het nieuws van een nieuwe single van de Britse artrockband Django Django. Deze luistert naar de naam Dirty Hotel Blues en scheen al enige jaren in schetsvorm rond te zwerven in de gedachten van frontman Dave Maclean, die iets wilde aanvangen met zijn herinneringen aan de vroege tours van de band door Amerika en zijn eigen ervaringen met roadtrips door dat land als tiener.

    Nu moet u weten dat deze Maclean een broertje is van John Maclean, de Schotse filmmaker, scenarioschrijver en muzikant van The Beta Band. Wellicht weet u nog dat hun The Three E.P.’s prominent werd opgevoerd in de Hollywoodfilm High Fidelity. In die uitstekende verfilming van de nog betere roman van Nick Hornby vertelt platenzaak-eigenaar Rob Gordon, geportretteerd door John Cusack, zijn collega’s dat hij vijf exemplaren van de plaat zou verkopen, waarna hij Dry the Rain in de winkel draait voor zijn klanten. De film had bovendien een onverwacht effect: na de première in maart 2000 verviervoudigde de verkoop van The Three E.P.’s in Amerika.

    Afijn, ergens tijdens een van de lockdowns in de Covidperiode speelde John van The Beta Band voor Dave van Django Django een pianopartijtje. Desgevraagd vertelt Dave dat hij onder de indruk was en vervolgens een beat van een oude plaat loopte, waarna hij samen met John en Django Django bandlid Vincent Neff wat aan het nummer begon te sleutelen. Het resultaat bleef echter enige tijd onaangeroerd op de spreekwoordelijke plank liggen, totdat Dave op een goede dag ineens een idee kreeg voor de refreintekst en een thema. Het nummer ging vervolgens mee in de tas naar de recente albumsessies in Duitsland, waar de band het verder uitwerkte tot Dirty Hotel Blues.

    Het hele voorval deed mij voor een moment terugdenken aan een regenachtige avond in november 1995. De storm die over Nederland raasde, had het elektriciteitsnetwerk in het grensdorp waar wij woonden platgelegd en met overal vandaan getrokken kaarsen had onze moeder het huis zo weten te verlichten dat het mogelijk was om deze onstuimige tijd door te komen met het lezen van een boek, krant, magazine of strip.

    Het was de tijd vóór laptops en een draagbare spelcomputer als de zeer gewilde Game Boy was voor dit zeer modale gezin simpelweg te prijzig. Na een Suske & Wiske of twee sloeg bij mijn vier jaar oudere broer en ondergetekende de onrust dusdanig toe dat het haastig aangevangen spelletje Monopoly in rap tempo uitmondde in een even woeste als ongecontroleerde worstelpartij (Moeder: “Jongens! Pas toch op voor de kaarsen!”).

    Een revanche in de vorm van een verhit potje Levensweg leverde daarna evenmin de gewenste status quo op waar ons gezin zo hevig naar verlangde op die stormachtige novemberavond.

    Het was onze moeder die ten slotte uit pure wanhoop haar oude Spaanse gitaar van zolder haalde en opperde dat we dan maar als twee goede broers, gelijk Ray en Dave Davies van The Kinks of, voor haar part, die twee van het dat jaar in mijn jongenskamer alom aanwezige Oasis, een liedje moesten schrijven.

    Voor even stopten mijn broer en ik met het rollen over het vloerkleed in de woonkamer. Toen zei mijn broer, mij nog immer houdend in een verzengende houtgreep:

    “Ik ga nog liever korfballen in de regen.”

    Dirty Hotel Blues is de tweede single van Doveland, het zesde album van Django Django, dat op 6 november 2026 verschijnt.

    Hamermann

    ,

  • Ergens tussen Radiohead en The Strokes

    Saint Clair – Something To Be Said

    Saint Clair – Something To Be Said

    Vier liedjes telt de frisse debuut-EP van de Londense formatie Saint Clair. Naar goed gebruik luistert deze eerste serieuze worp naar het beste liedje: Something To Be Said. Wij kenners horen veel in de sound van de groep: van The Strokes tot Radiohead en van Pixies tot Wunderhorse. U begrijpt: Saint Clair is hot, zoals dat dan heet.

    Dat Rolling Stone magazine u vervolgens aankondigt als “the latest exciting guitar band to emerge from London” (juli 2026), is eveneens een mooi begin van de carrière.

    In een andere bespreking op het World Wide Web lazen wij dat de titeltrack in de eerste seconden dezelfde “atmosfeer” oproept als die van Yellow, de debuutsingle van wijlen Coldplay. Misschien dat ondergetekende daar met een goed glas speciaalbier achter de kiezen knikkebollend in mee zou gaan, maar op de zo goed als nuchtere maag (enkel twee koppen koffie en een bakje yoghurt tot dusver) klinkt deze bewering in de oren als iets waar de schrijver van dienst te ver heeft gereikt om zichzelf neer te zetten als een vakkundig criticus van de moderne muziek.

    Dat gezegd hebbende, hoor ik wel degelijk enige gelijkenis aan het begin van het nummer met Supersonic, de debuutsingle van de Britpopgigant (Oasis). Maar als u het mij op de man af vraagt, is het vooral zonde te noemen dat een sympathiek ogend bandje als Saint Clair de dupe wordt van dit nodeloos geharrewar tussen muziekkenners.

    Hamermann

  • De meest menselijke vorm van punk

    Wine Lips – If You Don’t Know

    Wine Lips – If You Don’t Know

    Uit Toronto, Canada, bereikt ons het aangename fuzzed-out garagepunkgeluid van de formatie Wine Lips. Op 28 augustus wordt met TV Diner hun vijfde langspeler sinds 2017 op de wereld losgelaten.

    Op de nieuwste single, luisterend naar de titel If You Don’t Know, verkent de band het verstrijken van de tijd en het besef dat die in de jeugd veel uitgestrekter leek. Een herkenbare gedachte: vroeger leek een jaar eindeloos te duren, terwijl het tegenwoordig alweer voorbij is voordat men de kerstverlichting goed en wel heeft opgehangen en de radio op de Top 2000 heeft afgestemd.

    En dat, waarde lezer, is misschien wel de meest menselijke vorm van punk die men zich kan voorstellen: protesteren tegen iets waar uiteindelijk niemand iets tegen kan uitrichten. En voor één keer ben ik het zo enorm met mijzelf eens, dat ik er stante pede ook geen woorden meer aan vuil maak.

    Wine Lips speelt op 28 augustus in Haarlem (Slachthuis), 11 september in Hengelo (Metropool) en 13 september in Asten-Heusden (Misty Fields festival).

    Hamermann

  • Aandringen geblazen

    The Bends – Hanging Around

    The Bends – Hanging Around

    Volgende maand zal ondergetekende met veel interesse het debuutalbum van de Amerikaanse gitaargroep The Bends aan een eerste luisterbeurt onderwerpen. Reden daarvoor zijn de drie reeds vrijgegeven singles, waarvan Hanging Around sinds afgelopen vrijdag zeer hoog op het virtuele stapeltje van favoriete nieuwe liedjes is beland en met recht tot een urgente speeltip kan worden bestempeld. Bij dezen.

    Het te verwachten album heeft van de heren, die zijn begonnen als een “Louisiana college bar”, de titel If You Insist meegekregen. Leadzanger en gitarist Hayden Field heeft desgevraagd uitgelegd dat de titel de reis van de groep tot dusver aardig samenvat.

    Men begon op de universiteit, aanvankelijk voornamelijk voor de lol en met het nobele doel in een plaatselijke bar te kunnen spelen. Daarna werd er muziek uitgebracht, ging men touren door het zuidoosten van de Verenigde Staten en deed zich langzaam het wonderlijke verschijnsel voor dat men van de band kon gaan leven. Alles viel op zijn plaats, aldus de heer Field, op een wijze waarvan men voordien slechts had durven dromen. En dus antwoordden zij: If You Insist.

    Nu dringt ondergetekende over de linie genomen vrij weinig aan bij deze of gene, maar kan wel worden geconcludeerd dat de reis van de band weliswaar als zeer indrukwekkend te typeren valt, maar dat het zichzelf vernoemen naar een liedje (of plaat) van Radiohead zeker niet origineel of inspirerend genoemd kan worden.

    In dat proces had iemand, een vriend, kennis, manager of desnoods iemand van de platenmaatschappij, meer mogen aandringen op een bandnaam die meer tot de verbeelding zou spreken. Op mijn eigen muzikale carrière valt zonder meer veel af te dingen, maar niet dat The Amazing Feardrops een verrukkelijke naam is voor op een stuk vinyl.

    If You Insist van The Bends verschijnt op 18 september bij Warner Records.

    Hamermann