De Amerikaanse muzikante Ella O’Connor Williams groeide op in Arlington, Massachusetts, waar zij zichzelf als kind de bijnaam Squirrel Flower aanmat. Toen later de vraag opdoemde of zij voor haar muzikale activiteiten een artiestennaam zou gebruiken, moest zij terugdenken aan die kinderjaren, aan het alter ego dat ontstond toen ze voor het eerst serieus met haar eigen creativiteit en kunst bezig was. Afgelopen week verscheen haar zesde plaat sinds 2018: Say a Prayer to the Gods of Getting Going.

Een van de hoogtepunten van deze schijf is Cleveland, met haar overweldigende muur van gitaren. Desgevraagd vertelt Williams dat deze song gaat over de keuze voor de stad boven de verliefdheid. Zij zingt dan ook: “He’s cute but he doesn’t like Cleveland.” En dat is een probleem, begrijpen wij uit de verdere context van het meeslepende werk.

Nu heb ik persoonlijk nooit één stap gezet in dit Cleveland, of ook maar in één andere stad in de United States of America voor wat dat aangaat, maar het bezongen sentiment raakt mij desalniettemin in de spreekwoordelijke flanken. Toen het tijd werd om het vertrouwde grensdorp uit mijn jeugd te verlaten voor het actief najagen van een leven in de (schrijvende) kunsten, kreeg ik mijn toenmalige vriendin, laten wij haar P. noemen, niet mee in de spreekwoordelijke verhuisdoos. Onze levens tot dan toe, als begin-twintigers, waren vanaf de basisschool innig verweven en met het ene vormende jaar na het andere bleek dat wij niet dezelfde toekomst nastreefden. Ondergetekende wilde meer, P. droomde van haar vaders Frietenpaleis, gevestigd aan de Brinkstraat, schuin tegenover de Katholieke kerk.

Jong en onbezonnen als we waren, moesten we ons neerleggen bij deze splitsing en op de eerste ansichtkaart uit de grote stad citeerde ik voor haar de immer onvolprezen Goethe: “Het leven is de jeugd van onze onsterfelijkheid.”

Het album Say a Prayer to the Gods of Getting Going van Squirrel Flower is nu overal te beluisteren.